Sen nocy letniej (2010)

W postseksualnym i postuczuciowym świecie partner w relacji wykorzystywany jest tylko do intensyfikacji przyjemności zmysłowej. Staje się narzędziem, obiektem manipulacji, traci podmiotowość.

Teatr: Teatr Polski we Wrocławiu
Reżyseria: Monika Pęcikiewicz
Fotografie: Mateusz Wajda

Poszukiwania adekwatnej formy artystycznej przedstawienia są dokonywane przez twórców z wykorzystaniem urządzeń multimedialnych i z nieoczywistym użyciem światła. Zamiast lasu ateńskiego bohaterowie znajdują się w rzeczywistości planu filmowego, który dokłada kolejne piętra zapisanych przez Shakespeare’a relacji, tutaj jeszcze relacjonowanych przez ciągle pracującą kamerę: postać – postać, aktor – aktor, aktor – postać, człowiek – postać, człowiek – aktor, człowiek – człowiek. I widz. W postindustrialnym świecie prawdziwy las oznacza jego imitację zbudowaną w studiu filmowym. Naturę zastąpiła technika.